عشق یعنی سالهای عمر سخت

عشق یعنی زهر شیرین بخت تلخ

عشق یعنی خواستن٬ لَه لَه زدن

عشق یعنی سوختن پر پر زدن

عشق یعنی جام لبریز از شراب

عشق یعنی تشنگی یعنی سراب

عشق یعنی لایق مریم شدن

عشق یعنی با خدا همدم شدن

عشق یعنی لحظه های بی قرار

عشق یعنی صبر یعنی انتظار

عشق یعنی از سپیده تا سحر

عشق یعنی پا نهادن در خطر

عشق یعنی لحظه ی دیدار یار

عشق یعنی دست در دست نگار

عشق یعنی آرزو یعنی امید

عشق یعنی روشنی یعنی سپید

عشق یعنی غوطه خوردن بین موج

عشقِ یعنی رد شدن از مرز اوج

 توساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست

با این که بی تاب منی بازم منو خط میزنی

باید تورو پیدا کنم تو با خودت هم دشمنی

 کی با یه جمله مثل من میتونه آرومت کنه

 این لحظه های آخراز رفتن پشیمونت کنه دلگیرم

ازاین شهرسرد این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکرمیکنی حس می کنم از راه دور

آخر یه شب این گریه ها سوی چشامومی بره

 عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی می پره

 باید تورو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی

راضی با من بودنت حتی از این کمتر نشی

 پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپرکنی

محکم بگیرم دستتواحساسمو باور کنی

باید تورو پیدا کنم شاید هنوز هم دیر نیست

 توساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست

باید تورو پیدا کنم هرروز تنها تر نشی

راضی با من بودنت حتی از این کمتر نشی

اینم یه عکس از خودم

بين روياي شبانه جستجويت ميكنم

نرگس عشق مني هرلحظه بويت ميكنم

برگ برگ خاطراتم را خزان بر باد داد

اي گل ناز بهاري آرزويت ميكنم

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از كوي تو ليكن عقب سرنگران

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي

تو بمان و دگران واي بحال دگران

مي‌روم تا كه به صاحبنظري باز رسم

محرم ما نبود ديده‌ي كوته‌نظران

دلِ چون آينه‌ي اهل صفا مي‌شكنند

كه ز خود بي‌خبرند اين زخدا بي‌خبران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن

كاين بود عاقبت كار جهان گذران

شهريارا غم آوارگي و در بدري

شورها در دلم انگيخته چون نوسفران

شباب عمر عجب با شتاب مي گذرد

كه روزگار چو تير شهاب مي گذرد

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم                 عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود                            بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز                 صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست                    عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست                    شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار                                 جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

  سروی شدم به دولت آزادگی که سر                             با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان                          لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب                                   ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی                                        تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

 ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار                            این کار تست من همه جور تو می‌کشم